شاید همه ی ما به یک امید زنده باشیم. به امید یک چیز. یا به امید یک نفر. و شاید همان دوران که حس می کنیم امیدمان دارد هرز می رود، دوران تدریجی تحقق امیدمان باشد. روند تدریجی اتصال رویا به واقعیت، به نوعی دوران استهلاک رویا هم هست. رویا، خیال، امید، وهم... این ها شاید تنها وسیله های ما باشند برای درک زندگی و شاید بدون اینها چیزی در پس و پیش غشاهای ما نباشد... بیایید فقط تجسم کنیم. هر شب تجسم کنیم و منتظر بمانیم تا بعد از اولین تجربه به او بگوییم من پیش از این بارها تو را بوسیده ام.

منبع : نیمه عمر |مراجعات
برچسب ها : شاید ,کنیم ,امید ,دوران ,تجسم کنیم